خواص دیندین هم خواص زیادی دارد و هم خاصیت های فراوان. کلمه خواص هم جمع واژه خاص است که در مقابل عوام به کار می رود و هم جمع کلمه ی خاصیت و البته مقصود بنده هر دو مفهوم است. خواص دین معمولاً و عموما زندگی بهتری نسبت به عوام آن دین و آیین دارند مثلاً طول عمر بیشتری دارند. نگاه و کلام پر نفوذتر و موثرتری دارند و غالباً سود و فایده بیشتری به مردم می رسانند البته لازم به ذکر است که مقصود بنده از خواص دین کسانی هستند که شریعت، طریقت و حقیقت آیین خود را بهتر درک نموده و عامل به فهم خویش اند و این در حالیست که بسیاری از خواص نمایان، تنها به شریعت یا طریقت اکتفا مینمایند و حتی پیش میآید که عارف مسلکانی مدعی رسیدن به حقیقت و مغز دین گشته و عمل به دستورات شریعت را که به منزله پوسته دین است دون شأن خویش می شمارند و از این امر غافلند که دانه بدون پوسته از گزند روزگار مصون نمی ماند. به عنوان مثال از گردوی بدون پوست هرگز درختی به عمل نخواهد آمد. هیچ روشنفکر و صاحب اندیشهای برای آن که افکارش را در معرض قضاوت و بهره وری دیگران قرار دهد موهای خود را نمی تراشد و جمجمه سرش را کنار نمی زند بلکه به وسیله کلمات و اعداد با دیگران ارتباط برقرار می نماید. فرض کنید یک جاده ای را در بیابان برهوت مشاهده می کنیم بلافاصله میفهمیم که این راه نقطه ای را به نقطه ای دیگر متصل می کند. حال هرچقدر آن جاده باریک تر و ناهموار تر باشد به احتمال زیاد، مبدا و مقصد آن کوچکتر و نزدیکتر است و هر قدر آن جاده عریض تر، صاف تر و پر ترددتر باشد، خط کشی شده و آراسته تر باشد یا علائم راهنمایی آن بیشتر بیشتر و کامل تر باشد، خبر از آن میدهد که این جاده دو نقطه ارزشمند و دو مکان گرانقدر را به یکدیگر متصل می کند . بدین ترتی